Wanneer je jezelf blootgeeft, dan laat je dingen van jezelf zien die je eerder verborgen hebt gehouden. Maar geven we onszelf ooit echt bloot of houden we altijd een bepaald voorbehoud? En kunnen we dat vormgeven met fotografie?

Kwetsbaarheid

We weten allemaal dat relaties tussen mensen beter worden wanneer ze zichzelf wederzijds kwetsbaar opstellen. Als mensen iets van zichzelf prijsgeven kan er meer vertrouwen ontstaan. Maar je kwetsbaar opstellen is riskant en daarom is het vaak veiliger om dingen toch maar voor je te houden.

Het riskante van het blootgeven zit hem vooral in het idee wat een ander van je zal vinden. Want wat als je vertelt waar je naar verlangt of waar je bang voor bent en dat de ander dat stom vindt of dat niet accepteert? Wat als die ander weet heeft van jouw worstelingen en dilemma’s? Gaat hij of zij dan anders tegen je aan kijken?

Afwijzing

De reden om je niet geheel open te stellen kun je vaak terugbrengen naar de angst om afgewezen te worden. En hoewel we weten dat angst een slechte raadgever is, luisteren we er toch vaak naar.

Aan de andere kant hebben we ook behoefte aan relaties en daarom hebben we de neiging om het ‘blootgeven’ te reguleren. We vertellen niet alles, we laten niet alles van onszelf zien, maar we tonen wel een gefilterde versie. Een versie waarvan we menen dat dit minder kans heeft om tot afwijzing te leiden maar voldoende laat zien om de relatie te verbeteren of in stand te houden.

Binnen en buiten

Onze innerlijke identiteit bestaat uit de gedachten, de angsten en de verlangens die we hebben en die we blijkbaar niet aan iedereen willen of kunnen onthullen. Dit verborgen houden leidt tot een soort binnen- en buitenleven. Ook in de belangrijkste relaties die we hebben.

We zeggen en denken soms ook dat we niets voor elkaar verborgen houden en dat we geen geheimen voor elkaar hebben. Maar als we heel eerlijk tegen onszelf zijn, weten we dat dit niet waar is. We hebben allemaal onze eigen diepste geheimen die we niet zullen delen, zelfs niet met het mes op de keel. Soms uit schaamte, soms uit angst.

Voor de ene persoon is het verschil tussen de innerlijke en uiterlijke identiteit groter dan de andere persoon. Hoe groter het verschil, hoe meer we voor onszelf houden, met alle consequenties van dien. En die consequenties kunnen soms niet mild uitpakken. Er kan bijvoorbeeld een gevoel van isolatie optreden, vereenzaming, gezondheidsproblemen, stress, vermoeidheid, angst en ga zo maar door.

Deze shoot

We vonden dit thema interessant genoeg om te gebruiken als onderwerp voor een shoot. Het idee hierbij was om de naakte of deels ontklede mens als symbool voor onze innerlijke identiteit (letterlijk blootgegeven) te gebruiken die, gefilterd, aan de buitenwereld zou worden getoond.

Door te werken met een onduidelijk innerlijke identiteit en een duidelijke uiterlijke identiteit, meenden we het binnen- en buitenleven het beste te kunnen neerzetten. De uiterlijke identiteit is immers zichtbaar, de innerlijke grotendeels verborgen.

Maar we wilden ook de gedeeltelijke onthullingen laten zien, het blootgeven, de frustratie en de angsten die daarbij ontstaan en de daarmee gepaarde afwegingen. We wilden de behoefte om gekend en erkend te worden tonen maar ook de drang om geaccepteerd te blijven terwijl de angst voor afwijzing als tegenwerkende kracht een rol speelt in het geheel. Een hele opgave dus!

Keep it simple

Wordt iets moeilijk, dan is het vaak het beste om te kiezen voor de meest simpele oplossing. Dat is meestal geen gemakkelijke oplossing, maar wel de beste. Want hoe simpeler iets is, hoe degelijker en beter te begrijpen. Maar het valt niet altijd mee om complexe zaken simpel uit te leggen.

En toen kwamen we op het idee van het onscherpe beeld dat als een soort filter voor een figuur zou kunnen dienen. Want wat als we ons onderwerp steeds letterlijk zouden verbergen? Bijvoorbeeld in onscherpte, achter iets anders of verhuld in doeken? Op die manier zouden we ervoor zorgen dat de kijker wel zou weten dat het om een mensfiguur gaat, maar dat we daar niet echt een dieper contact mee kunnen krijgen omdat we ze niet genoeg kunnen zien, niet genoeg kunnen doorgronden.

Onscherpte of verhulling kon in onze ogen als analogie worden gebruikt voor het eerdergenoemde filter. Het versluierd de werkelijkheid (de innerlijke identiteit) immers om naar een beeld (de uiterlijke identiteit) zoals we hem willen prijsgeven. Beperkt en soms mooier als dat hij is. En van het een kwam het ander. We kwamen op steeds andere ideeen en alles paste in het thema waardoor we tot heel verschillende foto's kwamen. Een deel daarvan is hiernaast geplaatst. En terwijl we de foto's samen maakten, vertelden we elkaar dingen over onszelf. Op die manier verbeteren relaties.