Plafond Scene

We namen onszelf voor om een model te fotograferen alsof ze tegen het plafond aan was gaan liggen. Zoiets hadden we al eens eerder gedaan, maar dat is inmiddels al weer een tijdje geleden en we wisten niet meer zo goed hoe we dat toen deden. En dus begonnen we maar weer van voren af aan.

De kijker als uitgangspunt

We besloten om als uitgangspunt de kijker te nemen. Daar doen we het uiteindelijk voor. Iemand komt een kamer binnen. Hoe kijkt hij dan eigenlijk tegen het plafond aan? Zo moet immers het eindresultaat er ook uit komen te zien wil het realistisch worden. Het ligt natuurlijk aan je eigen lengte, de hoogte van het plafond en ga zo maar door, maar het blijft een perspectivisch beeld. In de eerste afbeelding hiernaast hebben we dat schematisch weergegeven.

Tegen een plafond aan kunnen we ons model natuurlijk niet fotograferen, want dan zou ze immers echt tegen het plafond aan moeten liggen. Nu kun je veel vertrouwen in lijm hebben, maar het stopt ergens en dus gaan we het plafond op de grond namaken, door hem om te draaien. We weten hoe dat er uit komt te zien door onze schematische tekening om te draaien zoals je rechts in de afbeelding hiernaast kunt zien.

Over de wanden maken we ons geen zorgen. Die kunnen we er later met Photoshop immers altijd nog wel inzetten. Maar we zien nu wel onder welke hoek de camera straks ongeveer naar de grond gericht zal moeten gaan worden. Maar hoe kom je die exacte hoek te weten? Ook daar maken wij ons niet zo druk over.

De hoek bepalen

We weten de hoek misschien niet, maar dat is ook niet nodig. We moeten ons afvragen hoe hoog de camera van de grond gehouden moet worden en hoe ver de persoon van de scene verwijderd staat. Daaruit volgt de juiste hoek immers vanzelf.

Als we vanuit iemand die staat te kijken naar het schouwspel het beeld willen neerzetten, dan nemen we de hoogte van diens ogen als uitgangspunt. Omdat het beeld omgedraaid is, moeten we de hoogte meten van het plafond tot zijn ogen en natuurlijk niet vanaf de grond. Voor een doorsnee huis, en uitgaande van mijn lichaamslengte, betekent dit dat ik de camera ongeveer 70 CM van de grond zal moeten houden. Wil ik dat het plafond in de uiteindelijke afbeelding hoger komt te liggen, of moet de persoon in kwestie kleiner zijn, dan maak ik die afstand vanzelfsprekend gewoon wat groter.

Nu bepaal ik de afstand van de kijker tot de scene. Staat hij er vlak onder, of van wat meer afstand er naar te kijken? Het is die afstand die ik tussen de camera en het model houdt. Richt ik nu mijn camera van die afstand en op de juiste hoogte op het model, dan is de hoek dus precies goed. Zo simpel is dat!

De rest is illusie

De rest wordt illusie. Ik vraag het model te gaan liggen en ik zet een lamp in de scene op zijn kop om de suggestie verder kracht bij te laten zetten. Dan kunnen we nog wat gaan spelen met details. Willen we bijvoorbeeld dat haar haren straks naar beneden hangen, dan moeten we ze nu omhoog laten wijzen. Daarvoor hebben we ons model nog een keertje gefotografeerd zoals in de inzet in de tweede foto te zien is. Een foto waardoor haar haren naar beneden hangen. Die haren halen we er met Photoshop vanaf en plaatsen we er op de uiteindelijke foto bij.

Hetzelfde geldt voor kleding. Dit kun je ook laten ‘hangen’ door dit met bijvoorbeeld wat klemmetjes en touwtjes op te tillen en rekening te houden met dat we deze hulpmiddelen achteraf gemakkelijk weg kunnen werken met behulp van Photoshop. We hebben de kleding in dit geval niet laten hangen, dit is immers slechts een voorbeeldje en het idee zal zo ook wel duidelijk zijn.

Als de foto eenmaal gemaakt is, zoals je hem ziet in de tweede afbeelding, draaien we hem doodleuk om. Wij hebben hem hier nog wat aangepast, door er meubels bij te zetten, de lamp te vervangen en een schaduw toe te voegen. Zie daarvoor de laatste foto. De illusie is hierdoor gelukt. En nog hartstikke leuk om te doen ook!

Schematische opzet van de aanpak
Een foto om om te draaien en een voor de hangende haren
Omdraaien en afwerken met muren, schaduwen en wat meubels