Rembrandt Lighting

Deze belichtingsconfiguratie dankt zijn naam aan de wereldberoemde Nederlandse schilder die vaak licht afkomstig van de zijkant in zijn werk gebruikte om het dramatischer te maken.

Je herkent het gebruik van een Rembrandt lighting aan een driehoek van licht op de wang van het onderwerp. Deze driehoek ontstaat wanneer je het main light verder dan 45 graden naar de zijkant verplaatst. Plaats de lichtbron daarbij hoger als het onderwerp.

Door deze opstelling versmelt de schaduw van de neus zich met de schaduw op de wang. Hierdoor blijft een driehoek van licht achter op de wang vlak onder het oog.

Wanneer je met deze belichtingsconfiguratie experimenteert, lukt het misschien niet meteen om de lichte driehoek te veroorzaken. Probeer dan eens de lichtbron wat dichter bij het onderwerp te plaatsen en beweeg de lichtbron tussen de 45 en 90 graden totdat je de driehoek wel ziet ontstaan.

Bij een Rembrandt lighting kun je met een reflector voor de finish touch zorgen doordat je daarmee de donkere delen iets kunt invullen. Maar maak het donkere deel niet te licht. Wil je een tip: kijk naar een schilderij van Rembrandt van Rijn zoals het “zelfportret met twee cirkels” dat hij rond 1667 maakte. Dan weet je meteen wat de bedoeling is.

Afb 1: Schema belichtingsconfiguratie
Afb 2: Het driehoekje van licht onder het oog