In musicals en verhalen komen we regelmatig de figuur van een kille ijskoningin tegen die uiteindelijk door warmte wordt overwonnen. In deze periode van kou en winter misschien leuk om zelf te maken!

Ijskoninginnen

In het sprookje “De Sneeuwkoningin” van Hans Christian Andersen speelt een ijskoude koningin een hoofdrol die een jongen (Kai) ontvoert naar haar paleis van ijs. Elsa uit Frozen is ook een ijskoningin-achtig personage.

Wat deze figuren met elkaar overeenkomen is dat ze mysterieus zijn en controle lijken te hebben over hun emoties en omgeving. De Sneeuwkoningin van Andersen staat voor kilte, voor emotionele afstand en voor de verleiding van macht. Elsa wat meer voor het niet kunnen omgaan met pijn.

In de Slavische en Russische folklore komen we iets soortgelijks tegen. Het sneeuwmeisje (Snegurochka is een sneeuwpop die tot leven komt). Ze is puur en mooi, maar kan niet overleven in warmte of liefde. We zien dus steeds dat de koude schoonheid van de personages tegenover menselijke warmte wordt afgezet. Een ijskoningin is hiermee een archetype geworden. En archetypes brengen ons naar Jung.

Jung

Er bestaat een klassiek Jungiaans archetype dat wordt gekoppeld aan afstand, controle en emotionele kilte. Het is het archetype van de moeder in negatieve vorm. Het koestert niet, maar is juist afwijzend en onbereikbaar.

Typisch een houding die mensen gebruiken om zich af te sluiten om pijn of afwijzing te vermijden. Kilte gebruikt als een schild. Maar ijs kan dan wel sterk lijken, het kan eenvoudig breken. Dus al straalt het kracht uit, het laat ook kwetsbaarheid zien en misschien wel het verlangen om de kou te doorbreken. Mooie elementen voor onze foto.

Onze foto

We willen een ijskoningin maken die aan deze kenmerken voldoet om geloofwaardig te worden. Ze moet mysterieus zijn, maar ook koud, machtig, afstandelijk en kwetsbaar tegelijkertijd.

De foto die we hiervoor maken is van een van onze modellen in de studio. We gebruiken organza en een rookmachine om de gewenste sfeer op te roepen (zie afb 1). Omdat je een dergelijk schepsel niet recht in de ogen aan kunt kijken (veel te gevaarlijk) kijk je alleen naar haar als ze zich ergens anders op richt. Daarom laten we haar naar de zijkant kijken. Haar blik is streng, kil en vol zelfvertrouwen.

We gebruiken organza omdat gewone kleding ons mogelijk te veel naar het hier-en-nu trekt. De organza maakt het meer sprookjesachtig. De rook van de rookmachine moet dat natuurlijk versterken en nog meer mysterie aan het beeld toevoegen.

Organza is glad en blijft daardoor niet zitten zoals je dat graag zou willen. Met klemmen maken we het daarom op haar rug vast. Ook onder haar oksel zien we nog een klem zitten. Die halen we nog wel weg. Het is ook niet zo geloofwaardig dat onze ijskoningin een ketting zou dragen of oorbel. Daar moeten we ook nog wat mee. Beter is natuurlijk om dit soort zaken helemaal niet op de foto te hebben staan. Maar soms kom je er pas tijdens de nabewerking achter wat je had moeten doen. Het is niet anders.

Bewerkingen

Het eerst wat opvalt, naast de klem, is dat er zoveel kleur in de foto zit. Een warmbloedige ijskoningin is niet wat we voor ogen hebben en daarom plaatsen we een Hue/Saturation Adjustment Layer boven de foto. De Saturation (kleurverzadiging) brengen we tot -40 terug. Hierdoor ontstaat een veel ‘koelere sfeer’ (zie afb 2).

Daarna gaan we aan de slag met de sieraden. Met de Spot Healing Brush Tool verwijderen we de ketting rond haar hals. Daar waar haar oorbel hangt plakken we er een ijspegel overheen. Ook onder haar arm zorgen we ook voor enkele ijspegels. Deze ijspegels hebben we gemaakt door van een bestaande foto een ijspegel te isoleren en die hierop te leggen (zie afb 3).

We willen nu haar koninklijke afkomst benadrukken en zoeken op internet naar een webshop die tiara’s verkoopt. We vinden er eentje die op een witte achtergrond is gefotografeerd dus die kunnen we gemakkelijk vrijmaken en in het haar gebruiken. We moeten haar haren daarvoor wel wat aanpassen, iets wat we met de Clone Tool doen. Het kost even tijd, maar dat is het wel waard. Je wordt rijkelijk beloond voor de inspanningen die je daarin steekt (zie afb 4).

Op een of andere manier voelt het onder in de foto nog niet goed aan. Het is te ‘organza’. Daarom maken we de foto nog eens, zonder model dit keer, maar met plastic in de hoop dat dit iets meer een ‘ijsgevoel’ gaat opleveren. Omdat ons model op de grond zit en we haar achteraf toch liever zien staan, draperen we rond een krukje een stuk plastic. Dit moet haar rok worden. Door deze tweede foto samen te voegen met de modelfoto, lijkt het inderdaad alsof ze vanaf nu staat (zie afb 5).

Door op de achtergrond iets te plaatsen ontstaat meer diepte in de foto en kunnen we het verhaal complementeren. Een oude knuffel van een kind positioneren we zo dat het lijkt alsof er een hond ligt te wachten op zijn bazin. Het doet ons een beetje denken aan de vliegende hond uit “The Neverending Story”. De halsband maken we er met Photoshop omheen zodat het duidelijk is dat dit geen wild dier is. Misschien is dit dier wel zo gaan liggen zodat zij er eenvoudig op kan gaan zitten en dat ze daarmee dan binnen no-time naar haar ijskasteel kan vliegen. Wie zal het zeggen?