Dichtbij!

Kijk veel naar foto's van goede fotografen en er zullen je een paar zaken opvallen qua compositie. Een daarvan is dat ze vaak van erg dichtbij lijken te fotograferen. Ze gebruiken daarvoor niet zelden een telelens, en pakken slechts een deel van het gezicht of een product.

Een fotograaf schreef eens "You're never close enough". Probeer het gewoon eens: laat rustig het bovenste deel van het hoofd buiten de foto vallen, het onderste deel, of zelfs de helft van het gezicht. Fotografeer iemand staande half buiten het beeld. Het werkt echt!

Mensen hebben een soort 'veiligheidsbol' om zich heen. Deze mai-ai heeft zijn middelpunt in een plek vlak onder de navel en kun je voorstellen als een doorzichtige bol. De kruin raakt de zijkant van de bol, de voetzolen ook. Als je je armen gestrekt naar voren steekt, dan raak je de buitenkant van die bol aan. Je komt daar bij een ander niet zo maar in, daarvoor moet je toestemming krijgen en tot de intimi behoren. Ga je er wel in staan, dan wijkt iemand achteruit. Probeer maar eens met een voor jou onbekende persoon in je omgeving. Is echt leuk om te doen!

De camera met telelens doorklieft deze bol zonder moeite. Dit betekent dat je, als je dit soort foto's maakt, de kijker binnen de bol plaatst. Dat is een plaats waar hij niet 'hoort' te zijn of 'mag' zijn. Dat geeft dergelijke foto's een enorme kracht. De kijker wordt intiem met de 'persoon' op de foto.

Maak echter niet de fout als fotograaf zelf zo dicht bij het model te gaan staan om deze foto's te kunnen maken. Met name amateur fotomodellen schrikken daar net zo hard van terug als die onbekende mensen waarmee je eens zou moeten experimenteren. Kom je te dicht bij, dan sluiten ze zich op. Een model uit zich vrijer als je je op een grotere afstand bevindt. Vandaar die telelens: hij is het hulpmiddel om echt intiem te kunnen worden.