Er bestaat een serieuze tak binnen de fotografie die Street Photography wordt genoemd. Hoewel door menigeen onderschat leveren juist deze fotografen met enige regelmaat prijswinnende foto’s op.
Het accent bij dit genre zit hem niet zo zeer in het gebruik van complexe techniek, goed opgestelde en uitgebalanceerde flitsers, maar bij de juiste compositie en timing. Het is de kunst van het op tijd zien en goed vastleggen van een interessant moment.
In kern is Street Photography een vorm van fotografie die het alledaagse leven en de menselijke interactie in openbare ruimtes vastlegt. Het draait hierbij altijd om spontane momenten, de foto's worden niet in scene gezet of geregisseerd.
Als straatfotograaf moet je daarom beschikken over een zekere mate van lef. Je maakt foto's van mensen die je niet kent en soms wordt gevraagd of het goed is dat je ze op de gevoelige plaats vastlegt. Maar dat gebeurt lang niet altijd omdat dit het spontane karakter van de foto's teveel kan aantasten. Over dit onderwerp alleen zijn al boeken vol geschreven. Want kun je dit wel maken? En waar zit de grens? Een ervaren Amerikaans street photographer adviseert dat je mensen nooit moet vragen of je een foto van ze mag maken. Je moet hooguit vragen of je een portret van hen mag maken. Maar zijn belangrijkste tip is misschien nog wel dat je niet moet schromen het te vragen. Nee heb je, ja kun je krijgen is zijn devies en de kans dat je ze later nog eens zult tegenkomen is erg klein. Dus wat maakt het uit als ze 'nee' zeggen, vraagt hij zich af?
Henri Cartier-Bresso
De Fransman Henri Cartier-Bresso die in 1908 werd geboren, wordt wel beschouwd als de vader van de Street Photography. Hij had een revolutionaire benadering van fotografie en zijn invloed op dit genre was daardoor zeer groot. Zijn idee van le moment décisif (het beslissende moment) is daarin heel bepalend gebleken. Dit is het moment volgens Cartier-Bresso waarop alle elementen in een scène perfect samen zouden komen en een betekenisvolle, spontane compositie vormen. Hij geloofde dat een goede foto niet alleen technisch correct moest zijn, maar vooral ook een verhaal moest vertellen dat in één fractie van een seconde moest worden vastgelegd.
Cartier-Bresso gebruikte de straat als zijn canvas, en gewone mensen als zijn onderwerp. In plaats van geposeerde portretten of studiofotografie, wat tot die tijd gebruikelijk was, legde hij het dagelijks leven vast: mensen die lopen, praten, wachten, lachen, en dat meestal onbewust van de camera die hij probeerde te verbergen door de glimmende onderdelen af te plakken met zwarte tape.
Zijn werk kan beschouwd worden als een ode aan de schoonheid van het alledaagse. Werk dat eerder niet goed gemaakt kon worden doordat er nog teveel technologische beperkingen waren, maar ook door de aanwezigheid van andere culturele opvattingen over fotografie.
Nog tijdens zijn leven werd er gefotografeerd met de zware houten kisten op statieven die moeilijk waren om te bedienen. Ze waren niet geschikt voor snelle, spontane momenten omdat ze een lage lichtgevoeligheid kenden en dus langere sluitertijden nodig hadden.
Maar fotografie werd ook beschouwd als een soort schilderen. Het idee dat je op straat kon rondlopen en het leven kon vastleggen zoals het zich voordeed, was dus behoorlijk nieuw en radicaal. Cartier-Bresson zag als een van de eerste fotografie niet meer alleen als een instrument voor registratie maar ook iets om een soort visuele gedichten mee te kunnen maken.